je się o wiele szybciej niż poprzednio. Błyskawicznie podniósł z podłogi remingtona. Celeste biegła środkiem, pomiędzy ławkami. - Uciekaj stamtąd! - krzyknął ile sił w płucach. - Uważaj! Samochód! Ze strzelbą w dłoni przeskoczył balustradę. Znowu była w połowie nawy. Znów zatrzymała się i odwróciła. Twarz miała błyszczącą od potu. Wyglądała niczym z porcelany. Połyskiwała w blasku świec. Twarz świętej. Męczenniczki. Silnik grzmiał coraz bliżej. Celeste ze zdumieniem spojrzała w stronę okna i uniosła ręce. Jej delikatne dłonie przedstawiały okropny widok. W każdej z nich ziała czarna dziura, lepka od spływającej krwi. - Uciekaj! - krzyczał Joey, ale ona stała jak słup soli. Tym razem nawet nie dobiegł do połowy drogi, kiedy samochód z hukiem wpadł przez zachodnią ścianę. Gigantyczna fala szkła, drewna, cementu i połamanych ławek spiętrzyła się przed wizerunkiem pędzącego konia zdobiącego maskę i przepłynęła wokół błot
m.mlotkowski