em, nieczuła ziemia przyjęła ciało Dana Shannona. Żałobnicy z wolna zaczęli się rozchodzić. Teraz już bez żenady spoglądali w stronę samochodu, w którym siedział Joey. Tuż po odejściu księdza na cmentarzu zawirowały liście porwane nagłym podmuchem wiatru. Ulatywały nad grobami niczym rozgniewane duchy, obudzone z niespokojnego snu. Po niebie przetoczyło się echo gromu. Znowu zbierało się na burzę, więc ludzie przyspieszyli kroku. Grabarz z pomocnikiem zabrali lewary i zdemontowali czarny plastikowy płot wokół grobu. Zaczęło padać. Jeden z grabarzy w żółtym przeciwdeszczowym płaszczu zdjął kwiaty i płachtę z pagórka wykopanej ziemi. Drugi usiadł za kierownicą małego spychacza, zwanego „rysiem”. Pojazd był tak samo żółty jak peleryna grabarza. Zanim deszcz zdążył zalać otwartą mogiłę, „ryś” zepchnął ziemię do dołu i ugniótł gąsienicami. - Żegnaj - powiedział Joey. W tym momencie chyba powinien mieć wrażenie, że coś s
m.mlotkowski