Wieczór był ciepły i wilgotny. Niebo nie miało końca. Ben wsiadł w mustanga i pojechał. * O dziesiątej wieczorem zaparkował samochód dwie przecznice od domu Lińskiego i włożył rękawice ogrodnicze, które wcześniej kupił. Resztę drogi przebył pieszo przeciwną stroną ulicy. Dom Sędziego był drugim budynkiem za skrzyżowaniem. Zadbany, z białej cegły ze szmaragdowozielonymi wykończeniami i ciemnozielonymi dachówkami stał na podwójnej działce ogrodzonej żywopłotem przystrzyżonym tak równiutko, jakby używano do tego mikrometru. W kilku oknach paliło się światło. Najwyraźniej Liński był w domu. Ben zawrócił, skręcił w ulicę biegnącą prostopadle, a potem w wąziutką pustą uliczkę przylegającą do posiadłości Lińskiego od tyłu. Żywopłot rozstępował się w miejscu, gdzie na teren posiadłości prowadziła furtka z kutego żelaza. Nie była zamknięta na klucz. Otworzył ją i wszedł. Znalazł się na tyłach domu Lińskiego. Wąską drewnian
m.mlotkowski