Codex A5.pdf

(2496 KB) Pobierz
Lev Grossman
Codex
Przełożył: Witold Kurylak
Tytuł oryginalny: Codex
Rok pierwszego wydania: 2004
Rok pierwszego wydania polskiego: 2005
Edward Wozny jest młodym, dwudziestopięcioletnim
bankierem, który ma więcej pieniędzy niż czasu, by je wydać.
Jego kariera szybko się rozwija. Zostaje poproszony o
skatalogowanie mieszczącej się na strychu, zaniedbanej biblioteki
starożytnych ksiąg. Wozny szybko odkrywa, że pomiędzy
poszczególnymi
tomami mogą
być ukryte unikalne
średniowieczne rękopiśmienne tomy starożytnych tekstów - skarb
trzymany w ukryciu od wielu lat i z wielu powodów, i że to one
właśnie są jego prawdziwą misją. W rzeczywistości ma odnaleźć
Codex, rękopis książki będącej dziełem czternastowiecznego
zakonnika. Wielu naukowców wierzy, że tekst przepowiada
nadejście apokalipsy i może skrywać sekret rodziny Went. Pogląd
ten podziela również błyskotliwa absolwentka literatury, pewna
siebie Margaret Napier, którą Edward werbuje do pomocy.
Znakomity, mocny literacki thriller, przedstawia ciemne tajemnice
zarówno ery średniowiecznej i czasów obecnych, pozwala
czytelnikowi wyciągać zdumiewające wnioski.
-2-
Dla Judith Grossman
Smutek pani był tak przejmujący,
Żem ja, tę księgę teraz piszący,
Czuł tak wielką żałość i współczucie,
Gdym o tym czytał, i - mówiąc w skrócie,
Następnego ranka zachorzałem,
Kiedy tak nad jej smutkiem dumałem.
Geoffrey Chaucer
Księga księżnej
-3-
1.
Mrużąc oczy w jasnym słońcu, Edward Woźny stał pośród
mijającego go tłumu przechodniów, przepraszających go i idących
dalej w jedną lub drugą stronę. Dzień był gorący i jasny. Edward
miał na sobie bardzo kosztowny, ręcznie szyty szary garnitur i
dopiero po sprawdzeniu kilkunastu wewnętrznych i zewnętrznych
kieszeni różnych rozmiarów i kształtów udało mu się znaleźć
skrawek papieru, którego szukał.
Odwrócił go na drugą stronę. Papier miał kształt mniej więcej
trójkątny, z jednym wyraźnym kątem prostym - róg kserokopii
uratowany z kosza do recyklingu w jego biurze. Na jednej ze stron
widniał fragment skopiowanej na kserografie notatki,
zaczynającej się od słów „o tyle, o ile wszyscy właściciele
udziałów w spółce”, na drugiej niebieskim długopisem zapisano
nazwisko i adres. Złożył kartkę równo na pół i ponownie wsunął
do malutkiej kieszonki umieszczonej wewnątrz innej kieszeni.
Spojrzał na zegarek i ruszył Madison Avenue, przekraczając
wyrwany z betonu i leżący na chodniku znak zakazu parkowania.
Przed małym sklepikiem na rogu mężczyzna polewał wodą z
węża wystawioną kapustę, sałatę i boćwinę, wypełniając
powietrze dojrzałym, wilgotnym zapachem warzyw. Rozwidlająca
się delta skrzących się strumyczków spływała do rynsztoka.
Z największą ostrożnością Edward przekroczył strugi wody i na
rogu skręcił w ulicę Osiemdziesiątą Czwartą.
Czuł się dobrze, a przynajmniej z całych sił starał się, żeby tak
było. Był na urlopie, miał wolne po raz pierwszy, od kiedy cztery
lata temu podjął pracę, i już zdążył zapomnieć, jak to jest. Mógł
iść, dokąd tylko chciał, kiedy tylko chciał i gdy już tam dotarł,
mógł robić, co mu się żywnie podobało. Sądził, że będzie mu to
odpowiadało, czuł się jednak niepewnie i był zdezorientowany
istniejącą sytuacją. Nie wiedział, co ma ze sobą zrobić, jak
-4-
wykorzystać ten swój pusty, zaimprowizowany czas między
jednym a drugim zajęciem. Wczoraj jeszcze był głodnym sukcesu,
świetnie opłacanym pracownikiem banku inwestycyjnego w
Nowym Jorku, a za dwa tygodnie będzie głodnym sukcesu,
świetnie opłacanym pracownikiem banku inwestycyjnego w
Londynie. Jednak w tej chwili był po prostu Edwardem Woźnym i
tak naprawdę nie za bardzo wiedział, co to mogło oznaczać. Przez
cały czas pracował i nie pamiętał, żeby robił coś innego. Czym
zajmowali się ludzie, kiedy nie pracowali? Grali? Jakie były
zasady tej gry? Co można było wygrać?
Westchnął i wyprostował ramiona. Znajdował się na cichej
ulicy, po obu jej stronach stały drogie kamienice z bloków
wapienia. Jedna z fasad była całkowicie porośnięta fantastyczną
winoroślą wyrastającą z jednego pnia, grubą jak drzewo i
skręconą niczym lina. Brygada robotników w kombinezonach
walczyła z białym pianinem, znosząc je po schodach do
mieszkania w suterenie.
Zapatrzony w tę ich walkę z instrumentem, Edward niemal
potknął się o kobietę, która przykucnęła na chodniku.
- Pamiętaj, że jeśli masz zamiar używać tego słowa w stosunku
do mnie - powiedziała lakonicznie - to lepiej, żebyś był pewien, że
na pewno chcesz to powiedzieć.
Kobieta przyklękła na zgiętych kolanach, widział, jak sukienka
naprężyła się na jej udach, i podparła się dla równowagi jedną
dłonią na chodniku, jak sprinter gotowy wyskoczyć z bloków
startowych.
Szerokie
rondo
kremowego
kapelusza
przeciwsłonecznego skrywało jej twarz przed jego wzrokiem.
Kilka metrów za nią stał siwowłosy mężczyzna o twarzy wąskiej
jak ostrze noża - jej mąż? może ojciec? - czekając obok wózka
załadowanego kuframi i walizkami. Ręce miał niefrasobliwie
założone za plecy.
- Nie bądź dzieckiem - odpowiedział.
-5-
Zgłoś jeśli naruszono regulamin