Jones Geraint - Zdrajca.pdf

(1358 KB) Pobierz

Dla Dave’a

CZĘŚĆ PIERWSZA

epiej jest umierać w ciemności.

Lepiej nie widzieć otwartej rany. Lepiej, żebyś nie widział tryskającej krwi.

Lepiej nie widzieć fałszu na twarzy kumpla, który mówi ci: „Wyjdziesz z tego”.

Dowody tych pustych obietnic zaścielają wokół mnie zbocze góry.

Przybyliśmy o świcie, miecz Rzymu, i poderżnęliśmy gardła tym, którzy

ośmielili się przeciwstawić najpotężniejszemu mocarstwu świata.

Żołnierze Ósmego legionu zdobyli wzgórze i mały fort na jego szczycie, dla

chwały Rzymu. Patrzyłem teraz na tę chwałę. Czułem jej smród. Cuchnęła

szczynami, flakami, dymem i strachem.

To nie było ciche miejsce, jak można by sobie wyobrażać. Nie, otaczały mnie

dźwięki. Śmiech tych, którzy oszukali śmierć. Jęki tych, którzy jej oczekiwali.

Błagania, modlitwy, błogosławieństwa. Bitwa nie traktuje tak samo wszystkich

ludzi. Ten dzień niektórych z nich stworzył. Dla innych był torturą. Wielu

wspomni go z uśmiechem na ustach. Inni w ogóle o nim nie wspomną.

A co ze mną?

Na tym wzgórzu, i na wielu podobnych, zabijałem, mając na sobie zbroję

legionów, ale nie walczyłem dla Rzymu. Najpierw walczyłem za braci, a tego

dnia biłem się o odpowiedzi – chociaż były to wyjaśnienia, których nie chciałem

usłyszeć. Marcus, mój najdawniejszy przyjaciel, nacierał na fort przeciwległym

zboczem. Musiałem znaleźć go w chaosie. We krwi. Musiałem poznać

odpowiedź na temat jednej śmierci – śmierci z naszej przeszłości – zanim

spotkam się z własną.

Świadomość zdrady Marcusa towarzyszyła mi w drodze z naszego

nadbrzeżnego miasta, lecz nie zaakceptowałem tego faktu. Raczej jechała ze mną

nadzieja. Sama myśl o tym, co zrobił Beacie, rozdzierała mi duszę, liczyłem

jednak na to, że skrucha lub błagania z jego strony pozwolą mi wybaczyć

mojemu przyjacielowi, mojemu bratu.

Nie zaoferował ani jednego, ani drugiego.

Zamiast tego miał pomstę, ale wiedział, że w głębi duszy bardziej chciałem