Duman Anna - Depresja.pdf

(2137 KB) Pobierz
Spis treści
Zdrowie psychiczne, czyli od czego wszystko się zaczyna
Czy zdrowie psychiczne to współczesny wymysł?
Czy istnieje osoba zdrowa psychicznie?
Czy Polacy chodzą do psychiatry?
Psychika ma swój organ
Lubimy być anty, czyli antypsychiatria
Czy depresja to choroba tylko naszej cywilizacji?
Temperament w czasach starożytnych
Depresja w Polsce
Kampanie społeczne
Depresja medycznie
Objawy depresji
Skąd bierze się depresja?
Rodzaje depresji
Depresja zakłada maskę
Depresja w chorobach przewlekłych
Depresja seniorów
Depresja w zaburzeniach osobowości
Depresja w zaburzeniach endokrynologicznych
Depresja a środki psychoaktywne
Czy to już czas na wizytę?
Smutek
Zaburzenia adaptacyjne, czyli czy złamane serce to już depresja?
Żałoba
Boli mnie głowa, czyli mam depresję?
Somatyczne objawy depresji
Czy somatyzacja musi trwać minimum dwa tygodnie?
Kto mi pomoże?
Z czym do kogo?
Rozkład na części pierwsze
Czy mój bliski jest chory?
Co powinno nas zaniepokoić w zachowaniu bliskiej osoby?
Jak mogę pomóc?
Jak rozmawiać z chorym?
Czego nie mówić osobie z diagnozą psychiatryczną?
Pierwsza wizyta
Jak pierwsza wizyta wygląda z perspektywy psychiatry?
Czy dla psychiatry istnieją tematy tabu?
Czego obawiają się pacjenci?
Czy mówić bliskim o rozpoznaniu?
Leczenie w pigułce
Grupy leków psychiatrycznych
Psychoterapia
Terapie wspomagające
Narodowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego
Samobójstwo
Epidemiologia
Kto popełnia samobójstwo?
Zespół presuicydalny
Leczenie bywa trudne
Jak długo będę brać leki?
Czy depresję da się wyleczyć?
Życie po leczeniu
Słowniczek
Lista telefonów zaufania
Wybrana bibliografia
Przypisy
ROZDZIAŁ 1
ZDROWIE PSYCHICZNE, CZYLI OD
CZEGO WSZYSTKO SIĘ ZACZYNA
Czy zdrowie psychiczne to współczesny wymysł?
Mogłoby się wydawać, że pojęcie zdrowia psychicznego pojawiło się stosunkowo
niedawno, ponieważ początki medycyny skupiały się na tym, co widać, czyli na
ciele i  organach wewnętrznych. Prawda jest jednak taka, że o  ludzką psychikę
zaczęto dbać już za czasów balwierzy. Medycy szybko zauważyli, że rozmowa
z  pacjentem bywa najlepszym lekarstwem. Do dziś studenci medycyny na
wszystkich klinikach uczą się podstawowej zasady: „Najważniejszy jest dobry
wywiad i rozmowa z pacjentem”. To – po pierwsze – pomaga lekarzowi postawić
właściwą diagnozę bez względu na specjalizację, a po drugie – pozwala pacjentowi
poczuć się zaopiekowanym.
Samo pojęcie zdrowia psychicznego zawiera się w  ogólnej definicji zdrowia
w ujęciu Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), która brzmi:
Zdrowie to nie tylko
całkowity brak choroby czy kalectwa, lecz także stan pełnego fizycznego,
umysłowego i społecznego dobrostanu.
Powyższa definicja zakłada, że zdrowie to nie tylko brak chorób, patologii, ale
również utrzymanie dobrostanu, czyli dobrego samopoczucia we wszystkich
aspektach życia człowieka, zachowanie idealnej równowagi. Trzymając się tego
założenia, warto zadać sobie pytanie: czy w ogóle można być zupełnie zdrowym?
W  końcu nikt z  nas nie jest doskonały, każdy boryka się z  różnymi problemami.
Bywamy choćby po prostu zmęczeni, mamy gorszy dzień, co według powyższej
definicji wskazuje na to, że równowaga nie jest zachowana. Czy to od razu
oznacza, że jesteśmy chorzy? Również nie. W  ujęciu praktycznym definicja
zdrowia oznacza dążenie do równowagi, aktywne starania o  utrzymanie dobrego
samopoczucia z dopuszczeniem, że nie zawsze się to udaje.
Martin Seligman, amerykański psycholog, wytypował wyznaczniki optymalnego
życia:
Trzymając się tych zasad, możemy zachować dobrostan w  zależnych od nas
aspektach życia. Musimy jednak pamiętać o  tym, że nie mamy wpływu na
wszystko, co nas spotyka i  co może odbijać się na naszym zdrowiu (choroby,
traumy, wypadki).
Czy istnieje osoba zdrowa psychicznie?
Bardzo łatwo znaleźć się poza kręgiem ludzi normalnych.
Antoni Kępiński
Wiemy już, że bardzo trudno jest zachować pełne zdrowie zgodne z  definicją
WHO. Ale czy możemy powiedzieć o  kimś, że  jest całkowicie zdrowy
psychicznie? Osoby z  zaburzeniami psychicznymi nadal są stygmatyzowane –
często mówi się o  nich „wariat”, „świr”, „nienormalny”. Co jednak oznacza
„nienormalny”? Tu znów posłużymy się definicją.
Zachowania normalne to zachowania powszechnie uważane za typowe dla danej
kultury, społeczności, zgodne ze zwyczajami, obowiązujące w konkretnym czasie.
Wiadomo, że  kultura i  zwyczaje są różne na różnych kontynentach, w  różnych
krajach, a nawet regionach. To, co dla jednego obszaru kulturowego jest normalne,
dla drugiego może być dziwactwem. W  Wielkiej Brytanii herbata z  mlekiem to
tradycyjny napój. U nas nie ma zwyczaju picia herbaty z mlekiem. Czy to oznacza,
że  Brytyjczycy są nienormalni? Nie, ponieważ ten zwyczaj jest zgodny z  ich
kulturą i typowy dla ich społeczeństwa.
Możemy też zapytać, które ze stwierdzeń jest prawidłowe: „Wychodzę na dwór”,
„Wychodzę na pole” czy może „Wychodzę na podwórko”? To bardzo prozaiczny

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika:

Zgłoś jeśli naruszono regulamin